Całe życie dorastaliśmy z poczuciem, że trzeba być perfekcyjnym. Wpajano nam to w szkołach, mówili nam o tym rodzice, mówią nam o tym media i ludzie w Internecie, którzy nazywają się kołczami. Trzeba było mieć idealnie zrobione zadanie, świetnie przepracowany trening, najlepsze wyniki w pracy, idealne wakacje, wstawać wcześnie rano i jeść posiłki z idealną wartością kaloryczną. Wszelka niedoskonałość, wszelkie błędy były postrzegane jako słabość. I tak nas kształtowano albo inaczej - może my sami chcieliśmy właśnie tacy być. Ja dopiero niedawno zrozumiałem, że perfekcjonizm to straszna rzecz, a jego skutki mogą powodować wyłącznie frustrację i rozczarowanie oraz przyczynić się do wszelkiej maści nerwic.

Moja teoria jest następująca. Perfekcjonista może mieć idealną pracę, idealną rodzinę, a przy tym ciągle chcieć czegoś więcej i być niezadowolony ze swojego życia. Może narzucać na siebie presję wykonywania coraz to cięższej pracy i nigdy lub rzadko jest zadowolony z jej efektów. Ciągle by coś dodał, ciągle by coś poprawił. Perfekcjonista wyobraża sobie, że może mieć kontrolę nad całym otoczeniem, choć logiczne jest, iż to niemożliwe.