"Nie idź przede mną, mogę nie nadążyć. Nie idź za mną, nie umiem prowadzić. Idź przy mym boku."

• Autor: Stanisław Stadnicki
• Data publikacji: 01.07.2010 r.
• Czas czytania: ok. 3 minuty
• 421 słów

Te słowa mają bardzo głęboką wymowę dla naszej autystycznej córki. Nasza córka Ania uczęszczała do klasy piątej, a teraz będzie już w szóstej w Racławicach Śląskich. Dzięki nauczycielom, pani dyrektor, panu dyrektorowi, asystentce, naszemu proboszczowi, katechetce i innym osobom, które chcą pozostać anonimowe. Ania z roku na rok rozwija się co raz lepiej społecznie i intelektualnie. To bardzo ważne dla niej i nas rodziców, bo o to właśnie chodzi, żeby kiedyś w dorosłym życiu jak najmniej była zależna od innych osób.

Chociaż wiemy, że rzadkością jest, żeby autysta pozostał całkowicie sam. Przeważnie potrzebuje wsparcia drugiej osoby tzw. swojego cienia. Nasza córka osiąga bardzo dobre wyniki w nauce dzięki wsparciu asystenta, który jest tzw. łącznikiem między nauczycielem, rodzicami i dzieckiem. Asystent obserwuje zachowanie dziecka, wychwyta momenty, sytuacje, kiedy autysta potrzebuje pomocy, a kiedy poradzi sobie sam. To właśnie przy takiej współpracy, jaka jest w naszej szkole. Nasza córka w miarę dobrze funkcjonuje.

Mieliśmy to szczęście, że los sprawił, że znaleźliśmy się w tej miejscowości, a Ania wśród tych pedagogów, kolegów i koleżanek. Córka nie ma taryfy ulgowej w nauce. Musi opanować materiał szkolny, jak każdy uczeń, ale ma poczucie bezpieczeństwa w szkole, nauczycieli, którzy w łagodny sposób zwracają się do niej. Dla niej wielką motywacją do nauki jest nie tylko dobra ocena, ale także pomocna dłoń i uśmiech nauczyciela w trudnych sytuacjach.